Ve sonunda gidiyoruz..

Cumartesi İtalya yolculuğumuz başlıyor. Acayip korkuyorum. Anne olmak ne zormuş, dahası çalışan anne olmak dünyadaki -bence- en zor iş. 

Cumartesi yola çıkıyoruz ama her tatile milyonlarca valizle giden ben 2 hafta için sadece 1 valiz götürecekmişim. (eşim dedi!)
Nasıl yapacağım bilmiyorum. Ocos'un eşyaları bile 1 valiz eder..:)
2 tane de bana:P Ucos taşısın!! Yok yok, biliyorum zor olacak. 
  • Oncelikle Ocos'a bir baston puset alacağız, belki buna oturur da ben italya'da işteyken o da babasıyla gezer! Ben yokken oto koltuğu ve bebk arabasına oturduğu rivayeti var..
  • Ona bir valiz
  • Bize bir valiz.. yeter tabi.

Gel gör ki, hafta sonu nöbette olduğumdan daha 1 valize konacak eşyaları bile yıkamadım.. Uff stres..

Akşam eve gidince sadece bacaklarımı uzatmak istiyorum. Saçlarımı kestirdim, henüz boyatamadım. Bu gece hepsini yapacağım en azından boya ve çamasır yıkama işini..
Olmazsa Cuma izin alıp o gun, son gun evi darmadagın edip valiz hazırlarım? Hem Buyuk Patrona sunumdan da kurtulurum:))
Asıl macera ömerle uçakta başlayacak.. Blogcu anne ve diğerlerinin bahsettiği insan olmak istemiyorum.. Aslında öcos huysuzluk yapar ve beni dinlemez, o yuzden de etraff aa anneye bak bir cocugu susturamadı der ve ben sorumsuz sanılırım.
Bence cocuklar dogustan ya sakin ve soz dinleyen yada tabiri caizse "yırtık" oluyor. Yetiştirme diye birşey yok en azından ilk 3 yaş boyunca.. Çünkü öcos dogdugu ilk gun de boyleydi..
Uçakta hadi idare ettik, sonrası araba olmayan bir yabancı dünya.. Cook korkuyorum arabada oyle boyle sakinleştiriyorduk..Memme memme diye başlayınca da.. Şimdi otobusle Bergamo'dan Milan!a yol biter mi? Daha önceki gidişlerimde hep Malpensaya gitmiştim orada da tren alternatifi var ki, o Öcosla gidilesi birşeydi. Ama burayı göreceğiz bakalım..
Bu kaçıncı yurtdışım. Norveç, Almanya, Damimarka,Hollanda, İspanya, İtalya ama İlk defa ailemle yurtdışına çıkıyorum!
Çook heyecanlıyım ve tüm sorumluluğu omuzlarımda:))
Bana şans dileyim.. Dönünce maceralar gırla 😛
Reklamlar